Cover art for: Het slaapfeestje

1

Het slaapfeestje

De vader van Roos doet open met een theedoek over zijn schouder. Mijn Ella rent langs hem naar binnen en gooit haar slaapzak en rugzakje onder de kapstok. De andere meisjes zitten al in pyjama’s voor de televisie.

‘Sorry dat ze zo laat is,’ zeg ik.

De vader van Roos haalt zijn schouders op en lacht. ‘Ach,’ zegt hij. ‘Ze is er nu, toch?’

Ik knik. Op een of andere manier ziet hij er een stuk minder sukkelig uit dan op het schoolplein. Misschien is het de bakfiets die ontbreekt of de afgetrapte gympen die hij nu draagt, of zijn haar dat nu op een goede manier in de war zit. Nee. Het zijn die brede schouders, die opgestroopte mouwen en zijn onderarmen. Stevige, mannelijke onderarmen. Hij doet zichzelf tekort: dat blauwe windjack van hem houdt veel te veel verborgen op het schoolplein.

Het korte schokje verraadt zijn schrik.

‘Hebben jullie al gegeten?’ vraagt hij. ‘Wil je koffie?’

‘Ja,’ zeg ik. ‘Koffie, lekker.’ Het is eruit voordat ik het doorheb.

Hij gaat me voor, de keuken in, loopt naar het inbouwapparaat, drukt op wat knopjes tot het suist en ratelt. De gootsteen zit vol sop.

‘Afwassen, lekker old school,’ zeg ik.

‘De vaatwasser is kapot,’ zegt de vader van Roos. Hij pakt de twee volle kopjes en zet ze op de keukenbar, schuift een kruk naar achteren en helpt me uit mijn jas. Per ongeluk schampt zijn hand mijn pols. Het korte schokje verraadt zijn schrik en hij trekt zijn hand terug, al laat hij voor de rest niets merken.